Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш L o V ы

Сваёй спакусаю салодкаю нябытам
Бялюткасць рухаў паланяе ўзімку…
Ты распранаеш неба як малітву,
Што шэпчуць вусны гукамі сюіты,

Той самай, меладычна-сумна-вольнай,
Што адвячоркам адлятае ў вырай.
Той некранальна-нерушна спакойнай,
Як снегавальс з адвечнага нябыту.

Спакусны след ваўчынаю сцяжынай
Праз багны страху давядзе да стомы.
Ты на дасвецці неба апранеш ў малітву
Пакінуўшы ўваход ў пустэльні Ноэ…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)

Верш L o V ы - Павел Гаспадыніч