Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове





Верш ІІ. Парк горкі. Штыль (з цыклю Мінскія санэты)

Барока восені – мой улюбёны стыль
Убраньняў паркавых, калі ярчэй, іскрысьцей,
Чым дзень яшчэ ці два таму ірдзіцца лісьце,
І падае крылом, што абраніў матыль.

Зацішша восені – мой улюбёны штыль,
І нават час у ім далей ня можа плысьці,
Расталі дзеі ўсе ці адышлі кудысьці,
Нібыта на антракт спыніўся вадэвіль.

Тут неба топкае – на дне яго вышыняў
Таіцца васьміног, што сьпіць на аблачыне,
Пакуль грамы і дождж ірвуць нутро плаціне.

А ўстане цішыня – пакіне ён пасьцель.
О думы стылыя – пахмельны карабель, –
Штось напяваць пачне пачуцьцяў мэнэстрэль.

30.10.2000

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш ІІ. Парк горкі. Штыль (з цыклю Мінскія санэты) - Серж Мінскевіч