Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Сыны

Пройдзе час, адгрукаюць гарматы,
Змоўкнуць стрэлы,
Знікнуць хмары дыму,
Сабяромся мы да роднай хаты
I спытае ў кожнага радзіма:
– Па якіх шляхах дамоў вярнуўся?
Чым памог ты маці-Беларусі?
На шырокі выйшаўшы гасцінец,
Зніме шапку пыльны пехацінец:
-Я люблю цябе душой гарачай.
Да цябе сляды крывёй азначыў.

На лугі густыя,
На мурогі
Пусціць коннік друга варанога,
Уздыхне, забыўшыся на змору,
Ды гукне ў шырокія прасторы:
– Я скакаў да вас,
Ляцеў стралою,
Чарапы паганцаў пада мною.

I танкіст, прыпаўшы да крыніцы,
Каб вады жывучае напіцца,
Скажа: – Я прарваўся з боем,
Толькі тут я смагу супакою.

Да аблок узняўшыся высока,
Памахае крыллем горда сокал:
– Добра мне пад небам сінім нашым,
Каршуновы хмары разагнаўшы.

I ў мяне спытаюцца, вядома:
– З чым жа ты вярнуўся, сын, дадому? –
Гляну я адкрыта маці ў вочы:
– Я не спаў ні днём, ні цёмвай ноччу,
Сэрцам і душою быў з табою,
Я прыйшоў са срэбнай галавою.

Калі чуў я гоман твой балесны –
Плакала засмучаная песня,
Узнікала над франтамі бура, –
Узлятала песня, як віхура,
I чужынца ў гарадах і сёлах
Навылёт, як штык, яна калола.

Беларусь, радзіма!
Край наш родны!
Чуеш кліч ты, радасны, паходны:
– Хутка будзе знішчана навала!
Нездарма сыноў ты гадавала.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Сыны - Пятрусь Броўка