Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Зварот музыканта

Прыйшоў салдат ў свае Падліпкі,
Ў дом на ўскраіне сяла.
Ён моўчкі зняў са сценкі скрыпку,
I песня ў свет за ім пайшла.

З-пад пальцаў рук яго шурпатых
Ўставаў малюнак не адзін:
То паднімаліся Карпаты,
То мчаў Дунай удалячынь.

То чэзлі ў дыме бітвы каскі, і
То сонцам слаўся краявід,
То бегла дзеўчынка па краскі,
То маці плакала наўзрыд.

Прыйшлі к яму суседзі з хатаў
Ды пачалі яго пытаць:
– Скажы, ў якіх майстроў выдатных
Ты навучыўся так іграць?

Салдат зайграў адменным складам,
Аж завіхнуўся смык-пяюн,
Ён адказаў сваім паглядам,
Душою скрыпкі, звонам струн.

– Мяне майстэрству навучылі
Шляхі паходаў франтавых;
Я чуў, як ветры галасілі
Над сном таварышаў маіх.

Падслухаў гоман я нязвычны,
Што плыў дарогамі вайны,
Я чуў, як граў струмень крынічны
Ў салдацкіх кубках бляшаных.

Я чуў – ад ран бары гудзелі,
Падгледзеў ў час начных гадзін,
Як слёзы месяца віселі
На голлі сосен і ялін.

Я чуў, як свет ад шчасця плакаў,
Калі пабачыў вольны сцяг,
Я чуў, як воіну падзяку
Шаптала поле ў каласах.

Я чуў, як птушкі нас віталі
I ясны ўсход, пражыўшы ноч. –
Замоўклі струны.
Ўсе маўчалі.
А ў музыканта слёзы з воч.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)

Верш Зварот музыканта - Пятрусь Броўка