Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш БАЛАДА ВАНДЫ ЛЯВІЦКАЙ

(25.09.1895-8.12.1968)

Далёка Беларусь – і ўсё далёка,
Што сэрцу міла і душы было.
Па снезе скача за табой сарока,
Збіраючы ў слядах тваіх святло,
З якім прыехала ў Сібір за мужам,
Якога выслалі, бо любіць ён
Радзіму, над якой вароны кружаць,
Аж сонца пачарнела ад варон,
І кроў людская, як вада, ільецца.
Ды кроў людская – не вада, і ты
Любоў трымаеш, як агонь, у сэрцы,
Якую не загубяць халады
Ні душ варожых, ні сібірскіх зімаў.
Па снезе, як па воблаках, ідзеш.
Заходзіць сонца, свеціцца Радзіма,
Як сонца, што не згасне анідзе…

13.07.2011


Верш БАЛАДА ВАНДЫ ЛЯВІЦКАЙ - Віктар Шніп