Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Дарога партызанская

Дарога партызанская,
балоцістая, гразкая,
ні ўзлесся, ні прасвета,
ні зоркі ў вышыні.
Глядзім мы на дарогу:
будзь ласкавейшай троху!
Лес родны, весялей нам прашумі!

Дарога або сцежка,
дзе зверу ступаць цяжка,
ці проста бездарожжа,
дзе не ступаў і звер.
Ідзём мы бездарожжам.
Мы не ісці не можам.
Не можам спатыкацца мы цяпер.

Што ў змроку нас чакае?
Ваўкоў галодных зграя?
Варожая засада –
ваўкоў двуногіх раць?
Ды мы ідзём лясамі,
ідзём і знаем самі,
што не сябе – Радзіму
нам трэба ратаваць.

Гаі дзе салаўіныя?
Усе куткі савіныя
ды сцежкі ўсе звярыныя,
глухія гушчары.
І вось за ўсё за гэта
мігне нам даль прасвета,
заззяе раптам зорка ўгары.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Дарога партызанская - Анатоль Вярцінскі