Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш БАЛАДА ПАЎЛЮКА БАГРЫМА

(2.11.1812–1891)

У Багрыма ціха ў хаце,
Ды не стаў з нудоты зверам,
Бо ёсць вершы, бо ёсць вера
У Айчыну, што не страціў.
Ёсць яшчэ жаданне волі.
Сам жывы-і дзякуй Богу.
А сябры ляжаць у полі
І не трэба ім нічога.
І не чуюць, як падпанкі
Размаўляюць бізунамі.
Беларусь жа паланянкай
Заліваецца слязамі.
Зноў падняць бы сцяг паўстанца,
Рукі, браце, чуюць сілу.
Чым без мовы заставацца,
Лепш цяпер сысці ў магілу.
Стаў ён песняю народнай,
І душа ўзляцела зоркай…
Мо цяпер які нягоднік
Схоча ачарніць гаворкай:
“Ну які з яго паэта?
Толькі верш адзін пакінуў”.
Не, няпраўда, людзі, гэта-
Верш і, як свой крыж, Айчыну.

25.08.1988

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш БАЛАДА ПАЎЛЮКА БАГРЫМА - Віктар Шніп