Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове






Верш Прыганятыя

Не наша воля, не нашы нівы,
Дубы не нашы над рэчкай ціхай.
Чужыя бору сівыя грывы,
Адное наша – сівое ліха,
Адное наша – змрочныя хаты,
Крывёй мужскою зліты палетак,
Адное наша – пазор дзяўчатак,
Адное наша – няволя дзетак.
Не нашы кнігі, мова, палацы,
Затое наша – ўсіх продкаў слава,
Затое наша – наш гонар людскі,
Вагонь у сэрцы, тапор пад лавай.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш Прыганятыя - Уладзімір Караткевіч