Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш БАЛАДА ІГНАТА БУЙНІЦКАГА

(22.08.1861–22.09.1917)

Ад роднай вёскі ў Вільню доўгая дарога,
Але дарога гэта– быццам бы да Бога,
І ты па ёй ідзеш з акторамі няспешна.
Для вас сур’ёзна ўсё, камусьці гэта
смешна,
Што мова родная для нас усіх святая
І што нідзе без мовы роднай не бывае
Народ народам, бо душа народа– мова…

І ўжо са сцэны роднае жывое слова
Гучыць, нібы званы з высокае званіцы
Штодня звіняць аб тым, што толькі чужаніцы
На нашае зямлі нас пазбаўляюць права,
Каб, нібы Бог, былі ў нас гонар, годнасць,
слава…
І ружы падаюць на шлях акторскі ў Вільні,
І ты ідзеш з сябрамі па дарогах пыльных
Айчыны, і па Пецярбургу, і Варшаве.
Але не золата і срэбра ў вашай славе,
А наша годнасць беларуская, якая
І праз стагоддзі вынішчэння не знікае.
І верыш ты, што ёй не знікнуць з нас ніколі,
Як камяням і васількам на жытнім полі…

25.07.2008

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш БАЛАДА ІГНАТА БУЙНІЦКАГА - Віктар Шніп