Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове




Верш Не надыхацца, не наталіцца



Не надыхацца, не наталіцца
Мнагаснежнай віхурнай зімой!
Смакатой маразоў не напіцца,
Не найграцца завеяй шальной!

Не нацешыцца казачным пухам,
Што ў далоні, бы свята, ляціць!
Не наслухацца злой завірухі,
Калі стане па-воўчаму выць!

А на сонейку раніцай золкай
Не знайсці прыгажэйшага шоў,
Чым яскравае ззянне вясёлкі
Ў крышталёвых радках ледзяшоў

І пабеленай густа прасторы,
Што нагадвае ў квецені сад,
І зіхотнага белага мора,
Што ўяўляе сабой далягляд.

Наваколле – зямля і нябёсы –
Выклікае дзівосны экстаз:
Дываны-саматканкі з начосам,
І прасцін дыяментавы бляск,

І карункі ірландскія шаці
На галінках настылых бяроз,
І бахматая шапка на хаце,
І заспаны на вокнах мароз,

І вясёлыя дзеці на ганку,
І на дрогкім кусце снегіры,
І канькі, і нястомныя санкі,
Што, як пёркі, злятаюць з гары…

12.12.2010





1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Не надыхацца, не наталіцца - Таццяна Дзям'янава