Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Верш Цела паэта не вечна

Р. Барадуліну

Цела паэта не вечна,
Толькі душа, неба свет.
Круціцца лёс чалавечы
У жорнавах гучных планет.

Светлыя, хуткія птушкі-гады,
Нясуць свае розныя хмары.
Жыве чалавек, а тады
Жывуць яго светлыя мары.

Дзе смерць, там паэтава вера,
У радасць вялікай душы.
Дзе кожнаму рознай мерай
Даецца спакой вышыні.

Зямным шляхам цяжкім ідзе ён,
З агнём, яркім сонцам душы.
Дзе блішчуць маланкі і б’е чорны гром,
Жыццё дзе каштуе грашы.

Высокія мэты – яго верны шлях,
Чыстае, вечнае жыццё-дабро.
Цвіце свет душы, як кветкі ў лугах,
Свабода душы – не зямное ярмо!

Жавеш, як і жыў,
Няма там ганьбы.
Што бачыў адкрыў,
Убачым і мы…

Хоць цела паэта не вечна,
Толькі душа, неба свет.
Круціцца лёс чалавечы
У жорнавах гучных планет…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Цела паэта не вечна - Алесь Борскі