Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Наляплю мазурыкаў я з гліны



Наляплю мазурыкаў я з гліны,
буду з імі час я пакараць,
малаціць лучынкамі-мячыма
воярства вар’яцкага цара.
Вынішчу, што жыць перашкаджае,
знясілеўшы, грымнуся на дол,
з шэрымі пісклівымі мышамі
дзелячы прытулак свой і стол.

Люд разбойны трызну атчыбучыў,
стройны збор законаў ведучы,
абярнецца ў гліняныя кучы
па-за склепам, дзе іх цар спачыў.
І народ паўстане з аптымізмам…
Зрэшты, год прыкладна цераз пяць.
зноў яму за штосьці ўставіць клізму
царская нябачаная раць.

Зіхацеўшы рэшткай дэмакратый,
збор законаў выгарыць ушчэнт…
Ах, зусім дарма я лёс растраціў
на богападобны экскрэмент!
Пад курганам суха, прахалодна,
мышы рыюць новыя хады,
прах мой памінаюць бязлагодна
за цыклічнасць ўладнай чахарды.



1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Наляплю мазурыкаў я з гліны - Ігар Белкін