Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Будоўля (Беларуская балада. XVII стагоддзе)

Што ж, цесляры, невясёлыя –
Сякера аж падае з рук?
Што апусцілі вы голавы,
Сумна глядзіце на зруб?

Бёрны усцягвайце новыя
I заразайце вуглы…
Хораша пахне будоваю,
Стружкамі ў кроплях смалы!

Дзе ж ваша радасць з уцехаю?
Вунь як святлее вакол!
Над магілёўскімі стрэхамі
Ў неба ірвецца касцёл.

Сцены вышэюць касцёльныя,
Кладзецца вянец на вянец
Бёрнамі жоўтымі смольнымі
З вашых жа хат і з сянец.

Касцёл узнімаецца нанава –
Хаты ніжэй і ніжэй:
Кузьмова, Пятрова, Раманава
Раскрыты да самых дзвярэй.

Бёрны, што млелі пад кроквамі, –
Аж у падмурак ляглі,
А што рыпелі пад крокамі –
На завянчэнне пайшлі.

Што ж, цесляры, невясёлыя?
Паўстання не здзейсніўся план…
Што апусцілі вы голавы,
Пётра, Кузьма і Раман?

Кроквы вяжыце і лаціны,
Ладзьце вянок пад страхой.
Ды спаласніце улазіны
Конаўкай брагі якой…

Нельга. За кожнай саломінай
Сочыць ахоўнікаў шмат:
Рубяць паўстанцы хароміну
З родных разбураных хат.

I ўсё ж, напачатку нясмела так,
Ціхенька – Божа бароны! –
У стружках, як мятлушка белая,
Закапашыўся агонь.

Вось яна, радасць з уцехаю, –
Гляньце, як светла вакол:
Над магілёўскімі стрэхамі
Ў неба шугае касцёл,
Новы палае касцёл…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Будоўля (Беларуская балада. XVII стагоддзе) - Янка Сiпакоў