Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Марцін Тураўскі

У дванаццатым стагоддзі,
У манастырскам асяроддзі,

Светлы старац Марцін жыў,
Добрым кухарам служыў.

Да глыбокай старасці,
Быў заўсёды радасным.

Як хвароба знайшла,
Боль дужая прыйшла.

Але Марцін не скарыўся,
І ад спраў не адступіўся.

І паклікаў ён заступнікаў,
Барыса з Глебам, пакутнікаў.

Так тры дні мінула,
Да хвароба болей гнула.

Але малітва сродак –
Вось і ўзнагарода.

У бачанні дзівосным,
Ззянні златаносным,

Светлыя князі з’явіліся,
Болі ж раптам адступіліся.

Паднеслі Марціну піццё,
І ён вярнуўся ў пачуццё.

Мацавалі яго ў духу,
Скіравалі ў творчым руху.

Доўга гутарку вялі, сядзелі,
Але, без развітання адляцелі.

А праз год, з Барысам, Глебам,
Зноў сустрэліся на Небе.

І з тых часоў заўсёды,
Усе хваробы і нягоды

Цалкам адступаюць ад таго,
Хто, заклікае да хадайніцтва яго.

А яго лік, Бог прымае,
Вылячэнне дасылае.

Вось свяцільнік які,
Святы Марцін Тураўскі.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Марцін Тураўскі - Ольгерд Гарыца