Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Дрэвы роду. Рабіна

Іду па ранішняму следу,
Па снегу чыстаму бягу.
Я паўжыцця да мамы еду,
А ёй адкрыцца не магу.

За ўсё, што я не так рабіла
I ціха плакала крадком,
Гарчэе тонкая рабіна
Ў мілай мамы пад акном.

Цвісці цвіце, нібы гадае,
Ці доўга быць ёй маладой,
Ды ў ранняй барве ападае,
Недаспяліўшыся пладоў.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Дрэвы роду. Рабіна - Люба Тарасюк