Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Людзі як дрэвы

Не думаў ніколі, што дрэва хавае?
Стаіць і маўчыць, нібыта чакае…

А дрэва зусім як пакінуты сын,
Што маці чакае ўжо колькі зім…

Ці можа сагнутая болем матуля,
Што сына чакае, забіага кулей…

Ці раптам яно маладая дзяўчына,
Дзіцяці грудное сваё што забіла…

Вось так і стаіць ў болі і скруце,
І нешта чакае… наўрадці што будзе…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Людзі як дрэвы - Канстанцін Макарыч