Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Сплятае смуткі на каклюшках

Страшылі цёплы дзень раскаты
артылерыйскіх батарэй,
а мне б дайсці да роднай хаты,
мне б дапаўзці да роднай хаты,
патрэбна як мага хутчэй!

Там, дзе пакрыўлена хатулька
ля скрыжавання трох дарог
сплятае смуткі па сынульку
сівая добрая бабулька,
са слоў: жывы прыдзі, сынок!

Не мама, не!
Забыў я маму,
бабуля не ў маёй радне,
ды ўскормлены яе баршчамі
і ведаю – што свечкі ў храме
яна ўсё ставіць за мяне.

Вярнуся да цябе, бабуля,
і ў шумны горад павязу,
вось толькі падману я кулю,
вось толькі абміну я кулю,
што спарадзіла нам гразу.

Вярнуся я, і будзе светлы
астатак жыцця для цябе,
дзе не дасведчаныя дзеці,
дзе не дасведчаныя дзеці
пазабывалі ўсё ў журбе!

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Сплятае смуткі на каклюшках - Ігар Белкін