Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове





Верш ПАСЯРЭ-ДЗІН(ь)- Е! (ТРЭЦЯЕ ДА-ДЗЕ-НА)

Ёсць у нас ныркі, якія і сочаць,
Каб не было шмат вады ў рабоце.
Каб не заплылі вадою мазгі.
Задніца толькі не слухае – “тры”.

Зад-ніц-а, мае вады ў запасу,
Каб у-цячы, калі маеш па-разу,
Каб пралілося дажджом на мазгі,
Перасыхаючыя ад жур(б..)ы.

Не дазваляе-ж-уры-на-півацца.
(Быццам цьвярозы не здольны хістацца?)
Сьпі-рту казалі, ў-жо… дастаткова.
Ныркам не вытрымаць гэнае (мо-Вы(?))!

Не прасыхаючы, ныркі нашкодзяць.
Робячы – “ўрыну ў сарціры”* – не ходзяць.
Не адчуваюць мазгі, дзе “ачко”.
Толькі інстынкт разумее “ГАЎ!”, “НО!”.

Ёсьць небяспека! І трэба знайсьці
Іншую глебу – самОму ісьці.
Гоняць і гоняць?- Нашто шкадаваць?
Задніца гэта, а кажуць ” НАС РАЦЬ”.

Не абыякава сэрца адное.
Гэтае сэрца ў кожнае мове.
Не прыпыняюцца там, дзе яшчэ
Б’юцца з мазгамі за тых, хто на дне.

Мочу в сартире (палітычна-крымінальны русізм)

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш ПАСЯРЭ-ДЗІН(ь)- Е! (ТРЭЦЯЕ ДА-ДЗЕ-НА) - Франак Нырка