Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Раман

Чытае дзяўчына раман.
Цікава: завязка лірычная,
А потым –
Туман,
Туман…

Хвалююць чужыя надзеі,
Карціць заглянуць у канец,
Як быццам ёй, маладзенькай,
З героем ісці пад вянец.

Жартуе, падсеўшы, хлопец:
– Даедзем разам хутчэй!..
І топіць, ласкавы, і топіць
У шэрай паводцы вачэй.

– Вы Ева?.. –
З усмешкай ратуе
Ці, можа, топіцца сам.
Ранет разламаўшы, частуе,
Нібыта біблейскі Адам.

– Я князь Святаслаў…
– Еўдакія…
Зірнула – хоць з поезда злазь:
Глыбокія вочы такія –
Не выплывеш, хай ты і князь.

– То дзякуй за яблык… –
Смяецца,
Зацягвае смехам на дно.
І сэрца хлапечае б’ецца,
Як у тапельца, даўно.

Нямеюць на кожным прыпынку,
Галубяць вачамі ранет,
Бо кожны сваю палавінку
Яшчэ не разгледзеў як след…

Адкладзен раман на сягоння,
Развеяўся кніжны туман –
І новы тут, у вагоне,
Завязваецца раман.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Раман - Мікола Маляўка