Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Знічкі

Ночкаю весняю Падалі знічкі, Падалі – Я іх хапаў. Поўныя прыгаршчы Нёс іх да веснічак Той, каго шчыра кахаў. Мякка […]

Захапляе-заварожвае

Захапляе-заварожвае Пушчаў, рэк, азёр зямля… Ах, якая ты прыгожая, Беларусь мая! Між Літвою, Украінаю… Для ўсіх нацый ты свая… Ах, […]

На зоркавым схіле

На золаку ўлетку, на зоркавым схіле мы папараць-кветку знайшлі і… згубілі. Знайшлі і згубілі, і выстылі страсці – мы хутка […]

Прапашчы Іван

Вятрыска шалёны на доме Івана ўзлахмаціў, як пер’е на курыцы, дах. Узлез на яго гаспадар раным-рана, работы – святок, аж […]

Мой сябра

Мой лепшы сябра – вольны вецер. Заўжды і ўсюды ён са мною. Ўзбадзёрыць твар, штурхне у плечы, Як запавольнюся хадою. […]

У мітусні

Ў мітусні сутыкнуўся на вуліцы з пекнай жанчынай. Усміхнулася, просіць: – Прабач!.. А ў мяне ж у грудзях сэрца лісцем […]

Хлякоча дождж

Хлякоча дождж, раскіслы ранак, цяпло лагоднае шчакі… Ты – мой паўстанак, мой выманак з журбой напоўненай ракі… І не смыляць […]

Каб праменна жылося

Зарані ў маё сэрца надзею, Каб заўсёды яна мяне грэла – І ў шалёную злюку-завею, І калі сум спародзіць залева. […]

Не такі

Па сцяжынках віхлястых вечнасці у адных супярэчнасцях ў беспрасвет мяне доля нясе… – Не такі ж, як усе!.. Дзівачок, наіўняк, […]

Віртуальнае каханне

Ў онлайн-рэжыме я і ты “раман пачуццяў” свой шукалі… І я не знаў цябе, а ты… І ты мяне зусім […]

Жаданне паэта

Жадае маўчання душа, А ранак – у крыку варон, У гудзе машынным шаша, Гучыць дзесьці вальс, нібы сон… Прасцяг – […]

Па сцяжынках віхлястых

Па сцяжынках віхлястых вечнасці у адных супярэчнасцях ў беспрасвет мяне доля нясе… – Не такі ж, як усе!.. Дзівачок, наіўняк, […]

Зноў месячык

Зноў месячык сярэбранай падковай над вечаровым горадам павіс… Каго ж сягоння стрэну… “выпадкова”? Хто ж скажа мне: “Чаго, дружок, раскіс?” […]

Page 1 of 3123