Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Праз гвалт прыгнёту, скрозь вякі

Праз гвалт прыгнёту, скрозь вякі
Шапчу я словы, ціха ные
Мне сэрца, чуеш, не балі…
Зратуй пачуці мае тыя,

Што поўняць хворую душу,
Абсяг нявольны захапілі,
Свядомасць у попеле спалілі,
І я даведацца хачу,

Чым томіць смутак разуменне,
Адкуль бруіцца сонца свет,
Шукаючы заўжды ў сумленні
Часоў мінулых запавет

Дзеля чаго крывя ўскіпае,
Калі гляджу ў блакіт вачэй,
Заўсёды, як цябе спаткаю…
Усяго ў сусвеце прыгажэй

Той гожы тварык і ўсмешка,
Што робіць парабка з мяне,
Я адчуваю сябе пешкай,
Тваё каханне катуе,

Адначасова ўздымае
Ў нябёсы па-над шэрую зямлёй,
Па-над жыццём і мклівай мітуснёй,
Даруючы бясконцы шлях да раю

Вядомы невядомыя пачуцці,
Ў знаёмай й незнаёмай той журбе,
Дзе лёд і полымя сустрэлісячамусьці
Схапіліся ў жорсткай барацьбе

Магутны Бог! Губляю я прытомнасць,
Апошні кропелькі трывалыя жыцця
І покі я вар’ятствам гэтым поўны,
Не страчу існасць, мушу памятаць імя

Ладненькі стан прывабнаймаладзіцы,
Трымаецца ў думках, паўстае
Каханнем неразумным, што й гаўбіца
Не спыніць, не заб’е, не перарве!

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Праз гвалт прыгнёту, скрозь вякі - Алесь Губін