Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Стыхія

Прастора шумела, кіпела, раўла
Над горадам ціхім Находка,
I бліскалі ўніз за стралою страла,
I гром адзываўся каротка.

А потым працягла, пагрозліва роў
Магутным параненым зверам,
Услед узрывалася зграя грамоў,
Шалела нябачнаю хеўрай.

I білася мора ў бетонны прычал,
Адчайна, страшэнна стагнала,
I хвалі ў вялізны зліваліся вал,
I падаў ён з неба абвалам.

Успомніцца часам шалёны той шторм,
I сэрца пякуча заные:
Нібыта вар’ят які, слухаў я роў
Бяздушнай і страшнай стыхіі.

Тады ў мяне лёс забіраў
Дзяўчыну з усмешкай вясновай…
Пакутна той боль, боль кахання згараў
За тысячы вёрст да Хрыстова!

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Стыхія - Янусь Малец
«