Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове






Верш На родных месцах

Бор, палеткі, гаі,
Песня родная матчына,
Кут бацькоўскай зямлі,
Дарагая Ушаччына.

Чым пацешыш мяне
Ды якімі навінамі?..
Рад, што зноўку іду
Я тваімі мясцінамі.

Ты гаворыш са мной
Азярцом, ручаінкаю…
Ты гаворыш са мной
Нават кожнай расінкаю.

Аганькамі рабін
Твае ўсмешкі азначаны.
Ты другая цяпер,
Дарагая Ушаччына!

Знаў я хмурай цябе
Ў дні цяжкія, хаўтурныя,
Знаў я хаты твае
Абымшэлыя, курныя.

Знаў палоскі твае,
Анікім не араныя,
Знаў я сцежкі твае,
Скрозь крывёй паліваныя.

Знаў я слёзы твае
Несупынныя, срэбныя,
Знаў я долю тваю
Непамысную, зрэбную.

Знаў галоднай цябе
I нашчэнт зрабаванаю,
У рубцах, пісягах,
У лапцях затаптанаю.

Але ўсё і ў цябе,
Як на свеце, мяняецца –
Сорак год, сорак год
Маякамі ўзнімаюцца.

Зыркім бляскам святла,
Думкай мудрага Леніна
На абшарах тваіх
Ўсё як ёсць апраменена.

Слаўна сёння ты ўся
Не парчой, аксамітамі,
Не малочнай ракой,
А людзьмі працавітымі.

Свежай рунню жытоў,
Маладосцю гарачаю,
Шчырым, простым жыццём,
Яснай доляй і працаю.

Я іду між палёў.
Жнуць машынамі дбайнымі,
Трактары навакол
Размаўляюць з камбайнамі.

Я з чародкай дзяцей
Вельмі рады прывеціцца,
На пагорку здалёк
Школа вокнамі свеціцца.

Правады, правады
Па шляхах павуцінамі,
Над Ушачкай-ракой
Гул працяжны турбінавы.

Новы дзень, новы спеў,
Ўсё нанова зыначана.
Ты другая цяпер,
Дарагая Ушаччына.

Хай не заўжды табе
I спрыяла і годзіла,
Ты мужнела ў баях,
Ні на крок не адходзіла.

Ты жыла, ты расла
Ўвысь зялёнымі кронамі
Сорак год, сорак год
Пад сцягамі чырвонымі!

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш На родных месцах - Пятрусь Броўка