Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове




Верш Раніцай



“Раніцай”
Устае з-за лесу шар чырвоны
І промні-іскры пасылае
Паціху, неяк сарамліва
Паблекшы зорачка знікае
На усходзе нібы бліскавіца
А свет такі-балюча воку
І толькі хмаркі затрымаюць
Той бег нястрымнага патоку
Раса начная на лужках
Як дыямент блішчыць, іскрыцца
Калі з усоду на яе
Праменчык сонечны лажыцца
Туман у нізінах, над вадой
Сваей нябачнаю рукой
Варушыць ветрык, разграбае
І па раўнінах разганяе
Галовы кветкі паднімаюць
І вільгаць ранніх рос губляюць
Прачнулісь птушкі і гаворку
Паміж сабою пачынаюць
Пазалаціла дрэў вяршынкі
Гайдаюць лісцікі галінкі
І гоніць сонца света хвалі
У неабсяжнай сіняй далі.





1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Раніцай - Мікалай Кот