Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове






Верш У летуценнях

У летуценнях
вёсны надта сонечныя.
Наяве
вёсны абагрэты сончыкамі,
грамамі
і таўкачыкамі польнымі,
чаканнем радасці –
канікуламі школьнымі.

А хто быў ты?
Кім я была –
не помніцца…
Збавіцелькай тваёй
была палонніца.

Загадак многа
пад цыганскім сонцам –
так месяц называецца, –
на моцным
сіберным ветры…
Вечар ці світанне?

Далёка захапленне
ад кахання?

Астудзіць вусны май –
каму паскардзіцца?
Няўжо адно на людзях
праўда праўдзіцца?

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш У летуценнях - Данута Бічэль-Загнетава