Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Дыханне вясны

Дыханне вясны

Да Сонца ў планет карагодзе
наш край зямны шар павярнуў –
у парку зіму мы праводзім
і дружна гукаем вясну.

“Вясна з галавой кучаравай,
прыйдзі, страх на снег нагані!”
Распальваем вогнішча жвава
і палім зіму на агні.

Палез па слупу ледзяному
за прызам учэпісты хлопец.
Балеем, глядзім. Невядома,
ці ўніз саслізне, ці прыхопіць.

Захоплена кідае снежкі
ў мішэнь на фанеры дзяўчына.
Ад нас усіх просьбу вясне кінь,
каб сонейка не прытушыла!

Вясны адчуваем дыханне
і пах шашлыкоў ды бліноў.
Мароз безнадзейна ўздыхае
і ўкладвае ў ножны клінок.

“Завеі мяне вінавацяць
у слабасці. Годзе! Маўчыце!
Канчаю з вясной ваяваць я:
вясну ўжо не перамагчы мне”.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Дыханне вясны - Алесь Мацулевіч