Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш БАЛАДА ПІМЕНА ПАНЧАНКІ



(23.08.1917-02.04.1995)

Ці плачу я, ці пяю,
Ці размаўляю з матуляю-
Песню сваю, мову сваю
Я да грудзей прытульваю.
П. Панчанка

Паэты проста так не паміраюць,
Іх белыя анёлы забіраюць
У лепшы свет ад хамскае хлусні,
У вечны свет ад пыльнай мітусні,
Дзе мы жывём у полымі жыцця,
Самотныя, як дрэвы без лісця…

Паэты адыходзяць, нібы дні,
Дзе адвуглелі вольнасці агні,
Дзе мы адчулі: тут наш родны кут
І за яго нам будзе Божы Суд,
Калі не зберажом яго святло,
Што праз стагоддзі і да нас дайшло…

Ты плакаў, размаўляў з матуляю,
Казаў: “Я да грудзей прытульваю
І песню родную, і мову маці,
Каб іх ніколі наш народ не страціў…”
І ведаў ты, што жаўранак начуе
У сэрцы, што другія сэрцы чуе,
Якім трывожна не за ўсё на свеце,
А за бярозу, што ламае вецер,
За рэчку за сялом, што абмялела,
За сцежку, што за лета затравела…

Паэты, як Хрыстос, не паміраюць.
Яны жывуць і смерць перамагаюць…

10.04.1995; 30.03.2011



1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш БАЛАДА ПІМЕНА ПАНЧАНКІ - Віктар Шніп