Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Жанчына нашага краю

Жанчына нашага краю

Да паэмы Адама Міцкевіча “Гражына”

Змагацца за край быу надзелам мужчыны
Усе тое не ёй….не успрымае Гражына
Даспехі прылеглі да зграбнасці стану
– Ты будзеш, чужынец, мячом пакараны

Іржуць ужо коні….Наваградка плошча
Вятры над сталіцай харугві палошчуць
Вядзе за сабою у княжавым убранні
Паход на крыжацкія воўчыя зграі

Характар няурымснай ліцвінкі-цвярдыня
З ліслівасцю мужнасць яе не астыне
Ваярства жаночасць усе тое да месца
Аж ворагу млосна жахліва і цесна

І бьецца яна аж за трох акружэнцау
Аддасць за радзіму не руку а сэрца
Хоць варагаў процьма, упэунена у сіле
І меч яе клаў…. немца у кучы касіў бы

Ды рукі здранцвелі зацяжылі латы
Тут меч па зладзейску заплечны заклятых
І падае легка красуняй лябедкай
Пакінуушы поле і славы салодкасць…..

І сення легенды жывуць аб жанчыне
Літоукай вяночкі плывуць………!
усе ад той жа Гражыны!

Літоўка-возера у Наваградскім раена Беларусі. У паэме упамінаецца слова Літэукі. Ёсць меркаванне, што магчыма на гэтым возеры пісалася паэма.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Жанчына нашага краю - Уладзімір Гайдук