Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове





Верш Пра спрадвечную бяду

Адамава племя, як трапіў сюды,
Шаную ўвесь час чын па чыну,
Я нават уславіў жанчыны сьляды,
Ды, Божа, ратуй нас ад страшнай бяды
Пра нешта спрачацца з жанчынай.

Спрачацца з жанчынай – нібы піць віно,
Уляжаш – ня выпусьціць зельле.
Тады назаўжды застаецца адно:
Глядзець без супынку старое кіно,
Хадзіць па жыцьці, як з пахмельля.

З ёй лясы тачыць можна месяц і год,
А зрух – толькі буркату шлунку…
I ў бедных мужчын ёсьць адзіны зыход –
На гэты, заўсёды адчынены рот
Навесіць замок пацалунку.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш Пра спрадвечную бяду - Сяргей Законнікаў