Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Прысвячэнне сабаку

ПРЫСВЯЧЭННЕ САБАКУ

Познім вечарам я падыходжу да вёскі.
Тут сабакі мяне больш не лічаць сваім,
Заліваюцца брэхам – чутны адгалоскі.
Псоў сузор’е, здалося, адказвае ім.

І ўспаміны чакаць не заставілі доўга, –
Завілялі хвастом, мне лізнулі шчаку:
Зноўку бачу ў дзядзінцы сябе я малога,
Дзе так рад я гарэзу майму – шчанюку.

Ён падрос, стаў сабакам прыгожым на дзіва,
Добра дом вартаваў, пасвіць нам памагаў.
А калі ўпершыню ў дальні шлях я пусціўся,
Колькі раз да мяне ён у сны прыбягаў.

Ды калі я вярнуўся, мяне не прывеціў
Ён – падаўся аднойчы ў нябёсы да Псоў.
І ганяўся падчас за хвастом сваім вецер
І сабакам да ног маіх лашчыўся ўсё…

…Мы ў жыцці выплываем парой па-сабачы
І залізваем рваныя раны.
Аднак
Зноў гаючай травою знаходзім удачы, –
Як сабака, надзея не здраджвае нам…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)

Верш Прысвячэнне сабаку - Станіслаў Валодзька