Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Нашчадкі арыяў

Нашчадкі арыяў

Мы злеплены з белага цеста
і маем арыйскую кроў,
на згубленых сцежках Авесты
сабе мы шукаем сяброў.

Вяртаем мы памяць былую,
бы кросны забытага тчом,
і вучымся цемру начную
агнём рассякаць, як мячом.

У думках начуе трывога,
і з сэрцаў не вырваны страх.
Нас Месяц бароніць ад злога,
і Сонца паказвае шлях.

Той шлях, што свядома абраны
для бітваў, а не для пацех.
Мы смех прыкладаем да ранаў –
і раны загойвае смех.

Травой прарастаць нам праз пліты
салодкай ці злоснай маны,
нас вецер паўночны паклікаў
змагацца за водар зямны.

Нам вецер не выстудзіць грудзі –
мы веру яго прынялі.
Былі мы, ёсць сёння і будзем
на гэтай ці іншай зямлі.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Нашчадкі арыяў - Мікола Кандратаў