Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове






Верш Воўк князя Гедыміна

ВОЎК КНЯЗЯ ГЭДЫМІНА

Я не ведаю імёнаў
кветак, птушак і начальства.
Я каменьчыкі збіраю
і малюскаў – так, да кучы.
Ды аднойчы я дастала
ваўчаня з чужое пасткі.
І жыве ў мяне жывёлка,
хоць характар і падлючы.
Воўк мой падазрона белы,
і чамусь баіцца поўні.
Выць не ўмее, толькі вочы
жоўтым свецяцца бурштынам.
Па начах кудысьці рвецца,
то маўчыць, то ціха стогне.
А пад ранак прапануе
будаваць нанова Вільню.
Не батанік, не заолаг,
я магла і пераблытаць,
У вітальні ля пантофляў
і не воўк мяне чакае.
Але ўчора нейкі дзядзька,
што назваўся Гэдымінам,
Стукаўся ва ўсе пад’езды
і казаў – ваўка шукае.
Без яго, маўляў, ніколі
збудаваць не зможа Вільню.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш Воўк князя Гедыміна - Людміла Рублеўская