Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Пах чабаровы

Не прыдумаю сама,
Што са мной здарылася:
З працы сёння йшла дамоў
I з дарогі збілася.

Мне б ісці каля ракі,
Я ж пайшла дубровай,
Галаву маю кружыў
Пах чабаровы.

Я ішла ўсё ды ішла,
Аж пакуль сумелася.
I не ведаю сама,
Як з Ігнасем стрэлася.

А Ігнась жа – ён са мной
Ды такі суровы…
Не кружы ты галавы,
Пах чабаровы!

Хлопец глянуў на мяне –
Я аж здрыганулася.
Але што са мной? Чаму
Да яго схінулася?

I чаму так мілы мне
Прывітання словы?
Кружыць, кружыць галаву
Пах чабаровы!..

Неба ззяла над зямлёй
Яркай вечарніцаю.
Доўга мы сядзелі з ім,
З любым, над крыніцаю.

Толькі ціхія дубы
Чулі нашы змовы…
Ой вясна мая, вясна,
Пах чабаровы!

Што скажу матулі я,
Як часінай позняю
Я з’яўлюся перад ёй,
Ласкавай і грознаю?

Што скажу, схаваю як
Водар той дубровы?
Я ж у хату прынясла
Пах чабаровы…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Пах чабаровы - Кастусь Кірыенка