Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове





Верш Запусціўшы гурком проста ў пысу шалёнага ажыятажу

Нікуды не пайду, буду смачна хрумсцець агуркі,
буду кнігу чытаць пра касмічна-глабальныя войны
і знямогла звадзіць патаўпешкай канцы напрамкі,
каб глядзецца разумна, і годна, і крыху прыстойна.

Даганяць не жадаю, бо ўсё ж немагчыма дагнаць,
адгуляў я свой век па заломах і па буераках,
да таго ж я, напэўна, такі рэтраград і стагнат,
не ахвотнік ганяцца за прывідным грошавым знакам.

Адгадую я пуп, як таўсмацейшы Пантагруэль,
і звярну ў сваю веру суседа на лесвічнай клетке,
ён закіне ахвоту на сёмужку і на фарэль,
перастане ляпіцца ў цемры да сціплай суседкі..

Ха! – сказаў я сабе, прачасаўшы дзве звіліны ўздоўж, —
калі думкі закруцяцца цягам бясконцаю стужкай,
значыць, біцца ім вечна, як цягнецца восеньскі дождж
як вада, што кіпіць, і гудзе, нібы чмель у кадушцы!

Ды, прабачце мяне, бо сумневы ў вузельчык не звіў,
не жадаю глядзець на канцы растрапанае пражы!..

Герастратам я будзь, я б няправеднасьць свету б спаліў,
запусціўшы гурком проста ў пысу шалёнага ажыятажу…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш Запусціўшы гурком проста ў пысу шалёнага ажыятажу - Ігар Белкін
 »