Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Я малым вельмі так любіў

Я малым вельмі так любіў,
Як сцямнее прысесці на ганку,
І глядзець, углядацца ў нябесны кацёл,
Зазірацца да самага ранку.

У чароўнае ззянне бліскучых зор,
У цудоўныя межы свету,
У той велічны карагод,
Што нясе з сабой нашу планету.

Углядацца у велічны лес-атлант,
Што трымае вяршынямі неба,
Адчуваць як ад жаркага летняга дня,
Астывае пахучая глеба.

Чуць як у рэчцы імклівай пяе вада,
І рагоз ад паветра гнецца,
Успамінаю з тугою тыя часы,
І бывае, што мне здаецца,

Што не мінула нават шалёных год,
Што я той несумленны хлопчык,
І тых зорачак карагод,
Мне заўсёды глядзіць у вочы.

Даслаў Раман

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Я малым вельмі так любіў - Аўтар невядомы