Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове






Верш Пустэча

Тэлефонны званок – цішыня ў адказ,
Як самотна і горка ў гэтай цішы,
Мімалётныя думкі, няскончаны сказ,
Пераблыталася ўсё на душы.

Як пустэча на ёй і шукаю там я,
за што бы схапіцца, хоць шанец які,
Але ўсё то дарэмна, больш нічога няма,
Не чуваць болей сэрца ў халоднай крыві.

Заблукаў недзе лёс паміж шэрых вачэй,
Заблукаў і цяпер яго цяжка вяртаць,
Я цябе не ўтрымаў, ты вышэй і вышэй,
Але крылы мае ўжо няздольны лятаць.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш Пустэча - Алесь Лянок