Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Сямнаццаць у 69



Калісьці быў прагрэс спакойным.
Не надта ў крайнасьці кідаў.
Не прымушаў ляцець у прорвы,
Ды і паўзці не дазваляў.

Усе ішлі, як на рабоце.
Хто працаваў, таму заўжды
Знаёма будзе якасць крокаў
Пад палкай гону ў святары.

Хто працаваў вядома ж мае
І досвед страт ад свят рабоў,
Калі багоў яны скідаюць
Пасля бесконцых таптуноў.

Каму вядома і культура
Хоць паміж дам, хоць каралёў;
Той добра ведае падмурак –
Марудна лепш, а хутка ў броў.

Але не сёння праз прагрэсы
Вучыцца як, і што рабіць.
Ён перайшоў праз свае межы.
Ён лезе ў сэнс таго, як жыць.

Прабегчы хуценька дзяцінства
Раней не раз хацелі ўсе.
У рэдкіх выпадках рабіўся
На момант геній дзе-нідзе.

А потым моманты хавалі
Жаданні нешта пазнаваць.
Прагрэс, было, раней вылазіў,
Асобных генаў катаваць.

І вось здабыўшы перамогі
Дзіця да бацькі дарасло.
Бо бацька хто, даўно вядома –
Звычайны час рабіў яго.

Так судзіць сын айца без маці,
праз палюбоўніц, і сяброў.
Маўляў даволі ізгаляцца
Старому столькі ўжо гадоў.

Ён забываецца і рвецца
Запоўніць кожны закуток,
Дзе час даўно стаіць на месцы,
Забыўшы дзедаўскі штуршок.

Унук – прагрэс знайшоў магілу
Па тэлефоне дзесьці ў сне.
Бабуля ПРАГА варажыла
На перамогу пакрысе.

Яна любіла і рабіла,
Чакала лепшых і чужых…
І неўзабаве нарадзіла
Часоў спакойных, і сівых.

У кожным часе будзе ўнучак,
Або калісьці быў ужо.
Ды там чакаюць больш дачушак,
Каб захавалася сваё…

Каб не было каханне бокам.
Не захаваеш, дык праспіш
Імгненны выклік незнаёмцаў,
Спрадвечны заклік і ўздых.

Я столькі слухаў і вучыўся,
Старыя звычкі пакідаў,
Прымаў да сведкі, паланіўся.
Але прагрэсу не пазнаў.

Адное смецце састарэла.
Другое смецце не дайшло.
У смецці сёнешняе спела.
З нітратным гноем і ўзышло.

Пад гэтым зернем корань з маслам.
Мне трэба рэзаць і карміць
Кавалкі глебы з маім шчасцем,
Бо з ім застануся тварыць.



1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Сямнаццаць у 69 - Франак Нырка