Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Салоўкі (баляда)

Там, дзе вербы ля крыніцы,
Як зялёная падкоўка,
Адчыняла аканіцы
Ранку вёсачка Салоўкі.

Дацямна зямлю арала,
Ад хвароб зьбірала зёлкі,
На старэнькіх кроснах ткала
Дываны, нібы вясёлкі.

I звычайна вечарамі,
Што прапахлі мёдам, сенам,
Душы ўсе ў адну зьбірала
Песьняй роднай, задуменнай.

Кожны госьць
Людзей распытваў:
“Хто ж так хораша сьпявае?”
– Бабка Ганна, дзед Мікіта…
Хата трэцяя ад краю…

Час ляцеў для ўсіх няпросты,
I ня знойдзеш вінаватых,
Што ня стала краю ў вёсцы…
Вёска стала толькі хатай.

Сумна жыць, Але патрэбна
Век адмераны адолець.
“Шумяць вербы каля грэблі…” –
Чула неба, чула поле.

Сьвет, адданасьцю сагрэты,
Сам рупліва колас песьціў.
Ды прыйшло і тое лета –
У Салоўках змоўклі песьні…

На бярвеньні ля паркана
Мы сядзім… Красуе жыта…
“Засьпявай, бабуля Ганна…”
А ў адказ: “Няма Мікіты…

Ён мяне – кажу праўдзіва –
У руках насіў, як сьвечку.
Спадзявалася на дзіва –
Будзе сьпевам цешыць вечна.

Хай ня чуе боль сірочы
Сьвеце ясны,
Сьвеце белы.
Як закрыла дзеду вочы,
I сама тады зьнямела…”

Я праз два гады наведаў
Кут, які душу трывожыў.
Поле скрозь…
Няма і сьледу
Ад Саловак тых прыгожых.

Не вітаюць вербы госьця,
I ня шчодрыцца крыніца…
Пад чаромхай на пагосьце
Шэры фуд Сырой зямліцы.

Галавою да галоўкі
Дзед з бабуляю вякуе…
Заліваюцца салоўкі,
Толькі іх ніхто ня чуе

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Салоўкі (баляда) - Сяргей Законнікаў