Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове





Верш Бабулін запавет

Светлай памяці маёй бабулі
Ф. Я. Літвіновіч прысвячаю…

Жыццё пакінуць як героі
Адзінкі з тых, хто жыў на свеце.
Астатнім жа ні скарб, ні зброя
Не дапамогуць перад смерцю.
Тут жыў, тут – знік. Імя – і тое
Забудуць людзі вельмі хутка.
Сплывуць імкліваю вадою
У вечнасць словы, справы, чуткі.
Ці не таму у час адказны
Пад ціскам страху таямніцы
Зняважаць іншыя, абразяць
Тых, хто лячыў іх у бальніцы,
Ці змучаць родных, не іначай,
Не стогнам болю ад расстання,
А нейкай зайздрасцю свярбячай:
“Яны – жывуць, мяне – не стане…”

Ды ёсць і іншыя з смяротных:
Ад іх жыцця спрадвечным вее
І нават іх апошні подых
Нясе святло, цяпло, надзею…

Гады, як знічкі, прамільгнулі,
А мілы вобраз – неадступны.
І сёння чую шэпт бабулі,
Які злятаў з бяскроўных вуснаў:
“Жыві па-Божаму, унучка,
Будзь шчырай, добрай, не зласлівай,
Давай работу сваім ручкам –
Без працы нельга быць шчаслівай.
Скачы, спявай на радасць людзям
І прэч гані тугу ліхую.
Няхай твой тварык светлым будзе.
І не шкадуй мяне, старую.
Не варта слёзкі ліць дарэмна –
Я аджыла сваё на свеце.
А зараз мне ужо патрэбна
Аслабаняць дарогу дзецям…”

Бабулін запавет і прыклад
Нясу праз лёс свой асцярожна.
Яна жыла праўдзіва, светла
І адышла ў нябыт – прыгожа.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш Бабулін запавет - Святлана Локтыш