Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Сталяр

У цёмнай гэтай хаце Ёсць светлыя вуглы… Усё яе багацце – Варштат і два сталы. А па вуглах – партрэты; […]

Адступаюць лясы

Адступаюць лясы. Высыхаюць балоты. Усё меней красы – Усё больш адзіноты. З дбайным сумам глядзяць Землякі-хлебаробы На сваю сенажаць, На […]

Дубамі адвечнымі продкі

Дубамі адвечнымі продкі Надзейна ў Айчыну ўраслі, I вочы нябожчыцы цёткі Валошкамі ў полі ўзышлі. Вясковая вечная повязь Вяртае жывых […]

Дзякуй, дзіўная, за каханне!

Дзякуй, дзіўная, за каханне! Дзякуй, юная, за любоў! Да былога няма вяртання. Я ж вяртаюся зноў і зноў. He забылася. […]

У горад! Хлебам не кармі

У горад! Хлебам не кармі… (Дзе абжывуцца – там папросяць.) Слабеюць нашы карані, I кроны меней пладаносяць. Прыедзе брат і […]

З жыта мы прарастаем

З жыта мы прарастаем, I, пусціўшы карэнне, Мы дарэмна чакаем Ад жыцця паўтарэння. Бо нішто не паўторна. Непаўторна ніколі… Нашым […]

Жанчына з мары

Цябе ніколі не было. Аднойчы я цябе прыдумаў: Любові запаліў святло Над цёмным непарушным сумам. Здзіўляўся мары, як дзіця. Фантазію […]

Інвалідам вайны

Колькі войны скасілі, Колькі легла касцьмі?! Твая слава, Расія, Перамыта слязьмі. Ты шчаслівы, гавораць, Абмінула вайной. Яе беды і гора […]

Эpатагpафiя для нявiнных

…Я з губ тваiх любовi п’ю атруту – I цноты шаўкавiстая мяжа Паволi тлее, нiбы губка труту, Пакуль душы даможацца […]

Вясковы пенсіянер

Марнее мой сусед – Скрозь мала цяглай справы. Збягае пакрысе Народ да слоў і славы. На весніцах вісіць Зрання ў […]

Тварцам агню

Агонь з нічога не ўзнікае. Павінна ўсё-ткі штосьці быць, Што разам з тым агнём знікае, Калі аблонь агню гарыць. Павінен […]

Паляўнічы сезон

Блукаю па барвяным лесе, Дзе павуцінай голае галлё Падвязана ў высокім наднябессі За шэрае птушынае крыло. Гайдаюся, нібы па вершаліне, […]

Page 1 of 212