Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове


Верш Зямлю, што чужыніцца родных дзяцей

Зямлю, што чужыніцца родных дзяцей,
мы, любячы, называем Радзімай.
Дзяўчыну, што здраджвае найчасьцей,
у нашых сьненнях мроім адзінай.

Жыццё – толькі марнасьць? – дзеля жыцця.
Маршрутам адвечным: ад краю да краю.
Мы, людзі боскага ліцця,
блукаем…

Верш Зямлю, што чужыніцца родных дзяцей