Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Не глядзі

Не глядзі на мяне, не глядзі, адыдзі,

Не чаруй так сабой і наяве, і ў сне!

Ты смяешся з мяне… Дык ідзі ж, не глядзі,

Бо замучыш, загубіш навекі мяне!

Погляд вочай тваіх душу змучыў маю, –

Праз яго я сябе не змагу аніяк:

То я рвуся к табе, то, як слуп той, стаю,

То жалею цябе, то кляну горка так.

Ты ж не любіш мяне, ты шукаеш другіх,

Туды пнешся, дзе звоняць дукаты, рублі…

А што я табе дам? Я ж бядней ад усіх,

У бадзянні цяжкім жывучы на зямлі.

Бедзен я, дык чым я за цябе заплачу?

Знаю – мала табе душы, сэрца майго:

Ты за грошы сябе прадасі панічу, –

Будзеш блізкай яму, будзеш жонкай яго.

Будзеш паняй ты жыць: смачна есць, доўга спаць,

Шапкі будзе знімаць прад табою народ,

А я буду цярпець і свой дзень праклінаць,

Праклінаць і цябе, і твой гэты паглёд.

Дык ідзі, не глядзі! Я баюся цябе;

Не мая ты цяпер і не будзеш маей.

Дык ідзі, бо загубіш мяне і сябе,

Бо кіпіць мая кроў, сэрца рвецца з грудзей!

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)

Верш Не глядзі - Янка Купала