Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Радуніца

Маім землякам – жыхарам адселенай вескі Рудня-Шлягіна Веткаўскага раёна прысвячаецца

Гэты дзень ён для многіх святы,
А для нас асаблівы да скону,
Не спыняюць машыны пасты,
Дазваляюць праехаць у “зону “.

Я гляжу на сваіх землякоў
І заходзіцца сэрца ад болю,
Лёс пакінуў нас без каранёў,
Чарнабыллем пазначаны долі…

На пагосце магілы дзядоў,
Як і мы без віны вінаваты,
Сустракаюць яны сваякоў
Раз у год… Гэта сумнае свята…

Пастаю каля родных крыжоў
І паціху пайду да дварышча,
Дзе мой род жыў з прадвеку вякоў,
Недзе цацкі мае на гарышчы…

Вось і роднага дому парог…
Я прысяду на ім у адчаю,
Колькі пройдзена розных дарог,
Толькі лепшай зямлі не знайшла я…

Хмызняком зарастае наш сад
І струхнела бацькоўская студня…
Калі б можна вярнуцца назад
Да цябе, мая родная Рудня…

Тут суседзяў маіх двары,
Дзе і спрэчкі былі, і гулянкі,
Працавалі ад самай зары
І гулялі да самага ранку.

Тут любілі прымаць гасцей
І любілі хадзіць у госці,
А цяпер сустракаюцца ўсе
Раз у год, ды і то – на пагосце.

Я гляджу на маіх землякоў,
Што па вёсцы знявечанай ходзць…
Божа, будзь міласэрдны: хай зноў
Усе сустрэнуцца ў будучым годзе.

Аляфціна Цімашкова (Мохарава)

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Радуніца - Аляфціна Цімашкова