Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове





Верш Знемагаю ў чаканні ліста

Знемагаю ў чаканні ліста.
А ў І-нэце на скрыні паштовай
Анічога – ні знака, ні слова –
Беспрасвецце. Зеро. Пустата.

Колькі дзён, колькі ночак запар
Вар’яцею над гэтай пустэчай
І чакаю… няхай не сустрэчы –
Хоць слаўца неласкавага ў дар.

Хоць радка… У галечы сваёй
Не цябе, а сябе вінавачу.
Ці магло ўсё адбыцца іначай?
Пра цябе… За табою… З табой…

Неспатольнаму сэрцу ніяк
Не сагрэцца няўклюднай любоўю!
Несуцешнасць – яе пасляслоўе,
Скамянелых рыданняў камяк.

Бы лязом… Па жывым… Як баліць!
А ўспаміны пульсуюць шалёна…
Як забойцы, маўчаць тэлефоны.
Ну й маўчыце! Навошта мне жыць?!

7.06.2012

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш Знемагаю ў чаканні ліста - Таццяна Дзям'янава