Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Ручнік

Адбелены расой
Ручнік – жыцця аздоба.
На ім не раз хлеб-соль
Сустрэнуць часам добрым.

Кранецца струн смычок,
Вяселле ўзрушыць хату, –
На грудзі праз плячо
Ручнік павяжуць свату.

У новы ўвойдуць дом,
Каб там пражыць да скону,
Як продкі, ручніком
Акутаюць ікону.

Хто сэрцам не маўчыць, –
З мінуўшчынай гаворыць, –
Раскажуць шмат аб чым
На ручніку узоры.

Як родную зямлю
У ранішнім тумане,
Да твару прытулю
Ручнік, сатканы мамай.

Патрэбна помніць нам:
Не вечныя тут людзі.
І зорны там туман
Ручнік нагадваць будзе…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Ручнік - Станіслаў Валодзька