Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Думкі

Я дастану цыгарэтку,
Падкуру яе ад зіппы.
І ўзгадаю сваю кветку,
Яна быццам вірус грыпу!

Ком нахлыне горкі яду.
Праглыну яго я стойка.
Перажыву як небуць здраду!
Дапаможа мне настойка.

Але можа не да рэчы,
Я яе ва усім кляну?
Бо красунню нельга сечы,
Што сядзіць там у муру.

Я няздоліў проста ўзяці,
Гэтых высачэзных сцен!
Як дазволіў я кахаці?
Сэрца ўзята нібы ў плен.

Захапіла мяне вуснаў,
Тваіх дзіўных прыгожосць!
Свет не мае столькі густаў,
Каб ацэніць у цябе хоць штосць.

Твае вочы, твае плечы,
Зводзіць усё мяне з ума.
Ці зноў можа не да рэчы?
І клапачуся я дарма!

Стаю на месцы, вырашаю
Ці кулю ў лоб, ці ў ніз з стрэхі?
Свое жыццё я разгубляю,
У покутах жудаснай тугі.

Ну нічога, не хвалюйся!
Перажыву я як нябуць.
А ты ў сны мае не суйся!
І навогул усё забуць!

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Думкі - Раман Жэдзік