Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове





Верш Жураўлі ў вырай адлятаюць

Жураўлі ў небе мітусяцца,
Зграя з крыкам ў вырай адлятае.
Мне таксама каб туды падацца,
Дзе дзяцінства знічкай прападае.

Выведзе сцяжынка праз балота,
Ў лес, туды, дзе сонца ў лісцях ззяе.
Сэрца ўраз адолела самота,
І гады пражытыя ўсплываюць.

Вось бярозкі на лясной палянцы
Тонкім веццем на вятры гайдаюць,
Нібы закружыліся ў танцы,
Нібы між сабою размаўляюць.

Пэўна ёсць у іх свае сакрэты,
Кожная ў галінках іх хавае.
Вераснёўскім сонцам лес сагрэты,
А ў лесе – лепей не бывае.

Тут усё жыццё як на далоні…
Праплылі гады перад вачыма
Болем аддаючыся ў скроні,
А вярнуць нічога не магчыма.

А на сэрцы ўсё рубцы ды раны,
Невядома, далей што чакае.
Скора ўжо халодныя туманы,
Вось самота грудзі і сціскае.

Птушкі ў небе з крыкам мітусяцца,
Жураўлі ў вырай адлятаюць.
Ад зімы нікуды не схавацца,
І снягі ўжо скроні замятаюць.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)

Верш Жураўлі ў вырай адлятаюць - Аляксей Філіпаў