Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Маё грамадзянства

Мне не рупіць вельмі пабываць Ў эміратах розных і у ханствах І з ахвотай здраднай памяняць Дадзенае лёсам грамадзянства. Не […]

МАЁЙ ЗЯМЛІ

Зямля мая – мой звонкаспеўны край, Стятая жыватворная крыніца! Вяртаюся сюды, нібыта ў рай, Каб ля святых вытокаў памаліцца; Вачмі […]

Маім землякам

Нас віхуры гадоў параскідваць па свеце не здолелі, І сцяжынкі маленства травою тут не параслі. Хто сказаў, што нас мала, […]

Адчайнае

АДЧАЙНАЕ Я – нявольнік самотны з забытага краю. Я – пакутнік, закуты людзьмі ў кайданы, – Ані волі святой, ані […]

Размова з маці

…А матуля у хаце запаліць святло – Вечаровую скруху усцешна развее. І ад шчырай размовы за белым сталом На душы […]

Дзеці пустыні

ДЗЕЦІ ПУСТЫНІ У свеце блукаем адно, акаянныя дзеці пустыні, І – непрыкутыя – ходзім наўпрост і наўсцяж. І дзе ні […]

УЛЕТКУ

Разгараецца лета… Гудзе… Палымнее.. Колькі красак у лузе!.. Спыніся… Счакай… Хараство найсвятое, што песціць і грэе, Ты ласкава і ціха […]

Балада пра душу паэта

На той зямлі, дзе вечна быў няўрод І лютавала злыбедная сіла, Праз сотні згубных і знябытных год Паэтава душа закаласіла. […]

Званы – б’юць!

ЗВАНЫ – Б’ЮЦЬ! Жахалі жудасна стронцыя стрэлы, Плоймы агню – увысь, да нябёс. Толькі нікога на свеце цэлым, Хто змог […]

Уладзіміру Караткевічу

З нагоды перачытання верша “Амаль хрысціянскі тост за ворагаў”, прысвечанага Адаму Мальдзісу, і верша “Жаўранак – звонкая ніць” Дарагі Уладзімір […]