Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове

Ружа вятроў

Ружа вятроў – Некалючая ружа Кружыць з вятрамі, Пагрозліва кружыць, Кружыць, як помста… За што, за якое Белую Русь ты, […]

Высокі колас – сэнс высокі

Высокі колас – сэнс высокі, Вазьмі мяне ў высокі цень, Яднаючы зямныя сокі I ціхі сонечны прамень. He марнай пустальгой-былінкай […]

Балада снегу

Падае снег на сэрца, He баючыся растаць, Бо сэрца на песню бярэцца – На цэлы свет спяваць. Куды ж ты, […]

Клён за туманамі ціха растане

Клён за туманамі ціха растане, Ясны твой воблік далеччу стане – Што гэта творыцца толькі са мною?!. Бліжай становішся ты […]

Мне спакою не ведаць

Мне заўсёды чагось не стае, Штосьці вабіць, кудысьці цягне – Знаць, як кожная птушка пяе, Знаць, як кожная кветка пахне; […]

Бярозы, сосны, верасы

Бярозы, сосны, верасы, Вятрам і сонцу даспадобы, – Мае вы сімвалы красы, Зямліцы роднае аздобы. Раса на вейках дзеразы, Як […]

Клёны

Над хатамі светла-зялёны Клён – сонца паўдзённага брат… He ў лес наш спяшаюцца клёны, Яны ўсе чамусьці ля хат. Як […]

Воблачка

Толькі і было таго, Што са мной прайшла, Галава, як воблачка, На плячо лягла, – Воблачка бялявае, Летуценнае, Мілае, ласкавае, […]

Першая адталая зямля

Першая адталая зямля, I зімы нібыта не бывала. Зелянее траўка спакваля, Пахнучы самой зямлёй адталай. I сябе лаўлю я зноў […]

Ёсць толькі новы час

Ёсць толькі новы час З кожнай першай пралескай, З першым промнем над Росным пералескам. Ёсць толькі новы час З кожным […]

Ачышчаюць агонь і вада

Ачышчаюць агонь і вада… Мо таму напрадвесні спрадвеку Ручаёў гаманкіх чарада Разлівае блакітныя рэкі?.. А згудзе ў векавечнай красе, Адсвяткуе […]

Балада пра беленькія чаравічкі

На Старым Мясце ў Варшаве Склепік стаяў невялічкі, На непрыкметнай выставе – Беленькія чаравічкі. Элька прасіла тату: “Тата, вазьмі пазычку, […]