Беларуская паэзія

Вершы на беларускай мове



Верш Іванка

Гады вайны. Разруха. Бруд.
Кліч хлопчыка аб дапамозе.
Які адзін застаўся тут,
На неабкатанай дарозе…

Яго бацькоў даўно няма:
Загінуў бацька ў палоне,
Матуля, чыстая душа,
У роспачы злягла на Доне.

Малодшы брацік – Філімон –
Памёр, калі хвароба ўзяла.
Сястрычка Танечка ўжо год
Байцоў на фронце лекавала.

А вёску, дзе жылі яны,
Ваўкі-фашысты зруйнавалі,
І разам з хатамі лясы
Чырвоным колерам палалі.

Хлапчук схапіўся за падол
Старой жанчыны, з ёю разам
Ён цяжкі шлях вайны ішоў,
З ёй ратаваўся іншым часам.

Аднойчы ноччу, у вясну,
Іванка ўскрыкнуў ад спалоху.
Убачыў страшную разню.
І збег у лес, надаўшы руху.

Там сеў пад велізарны дуб,
Застаўся ў поўнай адзіноце,
Бо болей крочыць ён не мог –
Ён апынуўся на балоце.

Слязінкі капалі з вачэй.
Бо разумеў, што часам згіне.
Чаму вайна малых дзяцей
Сама прадставіла магіле?

Але Іванка – барацьбіт!
Паспрабаваў пад ранак выйсці.
Пабачыў, што народ забіт,
І кінуўся ў пошук выйсця.

Ужо доўга крочыў цераз лес,
Не бачыўшы зусім жывога,
Пакуль заўважыў ён здалёк
Фашыста, хлопца маладога.

Падумаў – ратаванне тут!
Але ж ён страшна памыляўся.
Хоць з віду добры, унутры – бруд.
Тут выстрал дробязна раздаўся.

Зусім не дрыгнула рука
Пачырванелага забойцы.
У вачах у хлопчыка сляза,
І кліч матулькі звыш: “Не бойся!”

Ужо сэрца кінула свой стук,
Але ж засталася навекі
Там пляма, што з варожых рук
Вайною мерлі дзеці. Дзеці!

Гады вайны. Разруха. Бруд.
Няма жальбы аб дапамозе
Дзіцяці, згубленага тут,
На неабкатанай дарозе…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Верш Іванка - Вікторыя Галоўчык